The Black Keys: El Camino

 
 

Recentelijk heb ik de nodige eindejaarslijstjes onder ogen gehad. Dit album van The Black Keys zou er in principe niet tussen misstaan hebben, ware het niet dat de relatief late release amper gelegenheid biedt om de waarde van deze plaat juist in te schatten. Anderzijds kan ik me ook voorstellen dat niet iedereen zich kan vereenzelvigen met de powerpop van deze band. Hun repertoire bestaat niet uit diepgravend materiaal, maar bedient zich van onversneden, recht in het gezicht aankomende stampers. Emotieloos wil ik hun muziek niet omschrijven. Songs als Little Black Submarines laat horen dat beide mannen wel terdege beschikken over een zachtmoedige zijde. Wanneer halverwege het nummer het tempo acuut omslaat, wordt de emotie in een rauwe vorm verder op scherp gezet. Verhalend materiaal is leuk schijnen The Black Keys te willen zeggen, echter vervolgens gaat gewoon de beuk er in. Geen zoet pleisterwerk, maar een hoog beat gehalte. Het ritme staat wederom centraal bij het voormalige duo. Drums en bas draaien overuren, terwijl de ongepolijste zang en Auerbach’s scherp aangezette gitaar de druk verder opvoeren.

El Camino biedt geen nieuw ingeslagen wegen, en continueert de klasse waarin hun kracht ligt. Eigentijds gemaakte pop op het scherp van de snede. Muziek die refereert aan de blues, en aan de jaren zeventig, echter met de frisheid van het heden. Zoals al aangegeven, niet voor iedereen, maar wel terdege voor een grote groep. Live een band om je zoon mee naar toe te nemen, of je dochter, wellicht zelfs je echtgenoot. Top entertainment in de vorm van een heerlijk avondje uit lijkt me bij voorbaat gegarandeerd. Ik ben niet angstig dat El Camino van Carney, Auerbach en Burton voortijdig afzwakt of dooft. Zonder twijfel 1 van de toonaangevende bands van het moment, die wederom een heerlijke plaat hebben afgeleverd. Eentje waarbij de houdbaarheidsdatum niet spoedig verstreken is.
Rein van den Berg
The Black Keys
El Camino