Billie Poole: Confessin' the Blues

 
 
"Et Dieu... crea la femme", "A bout de souffle", "Ascenseur pour l'echafaud", "Les liaisons dangereuses": het is slechts een greep uit een aanzienlijk aantal Franse films uit de late jaren '50 en vroege jaren '60 waarbij Amerikaanse jazz als soundtrack heeft gediend. Het is een indicatie hoe groot de invloed was van de Amerikaanse jazzmuziek in Frankrijk in die jaren. Wellicht is het daarom ook beter te plaatsen dat de Amerikaanse Lucille "Billie" Poole, nadat ze diverse keren in Parijse clubs haar talent had getoond, in eerste instantie in Europa voet aan de grond kreeg voordat haar thuisland in de gaten kreeg dat dit een uitzonderlijk talent was. Het befaamde Riverside label liet haar twee albums opnemen: "Sermonette" (1962) en "Confessin' the blues" (1963).

"Sermonette" is een album waarop Poole werd begeleid door een orkest. Het was een uitstekend visitekaartje. Van haar "performance" spatte de overtuiging af en vocaal deed ze nagenoeg voor niemand onder. Desalniettemin is "Confessin' The Blues" van een andere orde omdat ze daar in een kleine setting van piano, gitaar, drums en bas, nog meer tot haar recht komt, briljant laverend tussen jazz en blues. Op "Confessin..." hoeft haar stem niet te concurreren met allerlei orkestrale arrangementen en de fraaie maar beperkte muzikale omlijsting legt meer de nadruk op haar stem. Het is volledig onzinnig om te willen analyseren of ze nou een blueszangers was die jazz integreerde of juist andersom want in haar stem zit zoveel gevoel en diepte dat je acuut de neiging hebt om je te laten meevoeren door die stem. Misschien komt dat wel dat door dat fijne hese randje dat af en toe in voornamelijk ballads en rustige passages hoorbaar is zoals onder meer in de prachtige Billy Holiday cover "God Bless The Child". Het beeld dat je van Billie Poole krijgt als je naar luistert is dat ze een krachtige, sterke vrouw was. Die kracht lag niet alleen in haar stem maar ook in haar af en toe dwingende manier van zingen. De vergelijking met Bessie Smith is dan ook snel gelegd. In "Jailhouse Blues" treedt ze zelfs onmiskenbaar in haar voetsporen maar ook elders steken die associaties nog wel eens de kop op.  en  Smith Op "Confessin'..." is ook de duidelijk de vergelijking met Bessie Smith te trekken.

Pianist Junior Mance speelt een nadrukkelijke rol in de begeleiding maar voor mij is er nog een reden waardoor "Conefessin'..." zo'n bijzondere cd is. De gitarist, die Billie Poole hier begeleid, is niemand minder dan Kenny Burell. Een ware grootmeester en jazzlegende die ook hier de meest subtiele tonen uit zijn gitaar laat ontsnappen.

Na deze twee LP's werd het stiller rondom Billie Poole. Ze is wel actief gebleven in de muziek maar een grote naam is ze niet geworden. De laatste jaren zong ze gospel in The Alan Temple Baptist Church Mass Choir. Ze overleed in 2005, 76 jaar oud. Vorig jaar kwam ik een cd van haar tegen waarop de twee hier genoemde LP's integraal zijn opgenomen, aangevuld met een aantal demo-opnamen ("24 bit digital remastered"). De geluidskwaliteit is er naar: in één woord subliem maar dat geldt, zogezegd, ook voor de muziek. In het genre van de vocale jazz is dit, gelet op de constante hoge kwaliteit, een essentiële uitgave. Voor nog twee tientjes haal je een prachtige bluesbiecht in huis. Ik zou het maar doen...

 

Replay
Ed Muitjens
Billie Poole
Confessin' the Blues
In het genre van de vocale jazz is dit, gelet op de constante hoge kwaliteit, een essentiële uitgave.