Bill Fay: Life Is People

 
 

Op de soundtrack van mijn leven staan aardig wat platen die ik voor geen goud zou willen missen. Omdat ze me door een donkere periode hebben geholpen (Nebraska van Bruce Springsteen). Omdat ze me houvast boden tijdens mijn woelige jeugdjaren (Blonde On Blonde van Bob Dylan). Omdat ze me de gelegenheid schonken om weg te dromen naar dingen die onbereikbaar leken (5th Dimension van The Byrds. Omdat ze tomeloos verdriet wisten te troosten (het titelloze debuut van David Forman). Omdat ze in staat waren groeiend ongenoegen en onrust te kanaliseren (Fear van John Cale). Omdat ze me aan mensen doen denken die ik onderweg definitief verloren ben (Lady In Satin van Billie Holiday). Of gewoon omdat ze er waren op het juiste moment (London Calling van The Clash).

Sinds kort is die soundtrack uitgebreid met een plaat die ik zo mooi vind dat het me enige tijd heeft gekost om mijn gedachten erover onder woorden te kunnen brengen, iets dat me hoogstens drie of vier keer per jaar overkomt. De plaat die me met verstomming sloeg was Life Is People. De schuldige heet Bill Fay. En ik ben hem meer dan dankbaar voor die verstomming, omdat het goed is om zo nu en dan eens veel moeite te moeten doen om uitgelegd te krijgen waarom ik iets dat mijn hart omwringt, mij de adem beneemt, kiezelstenen in de keel bezorgt, zich vast klauwt in al mijn vezels, draait en keert in mijn aderen en met een geslepen scalpel door mijn ziel snijdt, tegelijk zo ontroert en gerust stelt. Misschien zit daar meteen de kern van mijn nagenoeg kritiekloze waardering voor dit album.

Bill Fay schrijft nummers waarin de melancholie achter elke noot loert om toe te slaan, zonder die sprong ooit effectief te wagen. Omdat er naast weemoed, onversneden leed en een fikse portie droefenis ook voortdurend sprake is van hoop en bezieling in zijn muziek. Want dat is het waar openingsnummer There Is A Valley in al zijn ogenschijnlijke zwaarmoedigheid over gaat. Die levenshouding is wellicht zelfs de rode draad die door dit beeldschone album loopt, lees er de titels van een aantal songs maar op na: The Healing Day (mijn eerste kennismaking met deze plaat: wat is en blijft dit toch een verpletterende song), Be At Peace With Yourself, Jesus etc, Thank You Lord.

Dat Bill Fay, die zich in 1971 uit de muziekwereld terugtrok na twee uitstekende maar bijkans onopgemerkte platen te hebben afgeleverd, zijn zachtmoedige levensvisie in bijna porseleinen muziek weet om te toveren, maakt van Life Is People meer dan een verzameling mooie liedjes. Om maar eens een vaak ten onrechte gebruikt superlatief te hanteren: de plaat is een waar meesterwerk. De balans tussen tekst, arrangement en de zangstijl van Fay, die heerlijk overhelt naar een gemodereerd parlando, is wat mij betreft onberispelijk. Wat evenzeer geldt voor de boodschap die Fay zijn luisteraars meegeeft (ja, dit is nog eens zo’n lekker ouderwets plaatje met een subtiele boodschap): Be at peace with yourself. “When I was on holidays with my dad as a kid, we’d sit in seaside cafes and he’d watch people walking by,”zegt Fay. “He was astonished at it and he would say, ‘Life is people.’ That was quite emotional for me, to sort of have him on board so to speak on his own view on life.” Volgens mij kan hier maar één antwoord op volgen: Peace on you, mister Fay.

Martin Overheul
Bill Fay
Life Is People