Bellemont: Live or Lavish, The Jet Sessions

 
 

De eerste associatie die ik krijg tijdens beluisteren van Live or Lavish, The Jet Sessions, de dubbel-cd waarmee de Belgisch-Amerikaanse band Bellemont debuteert, is er een met de muziek van de onvolprezen Noorse band Madrugada en de grootse diva Marianne Faithfull. Dat de stem van zangeres Tracee Westmoreland zich in de directe omgeving van die laatste ophoudt, speelt daarbij een belangrijke rol. Ze beschikt over een soortgelijke klankkleur en frasering. Er zit iets duisters en tegelijk melancholisch in haar stemgeluid, maar ze klinkt minder aangetast door alcohol, drugs en nicotine. Tel daar verder bij op dat de gitaren van Pieter Vreede (Wolfbanes) en Sam Malec meer dan eens herinneringen oproepen aan de vroegtijdig overleden Robert Buras van Madrugada en dat de energie in de wat stevigere nummers mij ook aan die band doet denken en de associaties, die in dit geval bedoeld zijn als een welgemeend compliment, zijn geduid.

Hoewel die twee vergelijkingen uiteraard mank lopen – Bellemont is geen verzameling na-apers en volgt een volstrekt eigen weg – kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de bandleden op zijn minst naar die twee hebben geluisterd. Wat voor een goed begrip helemaal niets afdoet aan de verdienste van de band, want Live or Lavish is een debuut om U tegen te zeggen, mét een hoofdletter. Dat komt onder meer omdat Bellemont ervoor gekozen heeft om een cd te maken met elf nagenoeg uitgeklede songs (‘Live’) en daar een cd tegenover te stellen die volledig aangekleed is (‘Lavish’). Door die aanpak krijgt de luisteraar volop de gelegenheid om twee versies van hetzelfde nummer naast elkaar te leggen en te zien waar haar of zijn voorkeur naar uitgaat. Na meerdere luisterbeurten merkte ik dat die van mij uitgaat naar de liveset, die de kracht van de songs vooral in tragere nummers als het majestueuze Tale of the Roses, het absoluut schitterende Red Town, het zo mogelijk nog mooiere Down to the Harbour en On the Ocean zonder franje blootlegt. Maar ook potige songs als Don’t Wanna Know en It’s Time to Tell the Truth (Madrugada anyone?) bloeien door die benadering verder open.

Live or Lavish, The Jet Sessions is in betrekkelijk korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete platen van de laatste maanden. Dat doet mij vol verwachting én spanning uitkijken naar het vervolg. Benieuwd wat Bellemont nog voor ons in petto heeft. De toekomst ziet er alleszins mooi uit.

 

 

Review
Martin Overheul
Bellemont
Live or Lavish, The Jet Sessions