The Bean Pickers Union: Better the Devil

 
 

De hoes doet mij denken aan een stomme film uit de jaren twintig, waarbij een vergelijkbare bonte verzameling figuren tot leven kwam. Het geheel maakte een boosaardige, zwartgallige indruk op mij, terwijl idioot genoeg het filmpje als humoristisch bedoeld was. De associatie is blijven hangen, en de vraagt rees meteen op; gaan we de gedeprimeerde kant op met The Bean Pickers Union, of krijgen we een relativerend perspectief voorgeschoteld? Het debuut Potlatchbeantwoorde wat dat betreft eerder aan de verwachtingen van een “Americana”album met zijn grauwe foto van de verlaten oogstschuur. Better The Devil zoekt niet per definitie hoogtepunten, maar vindt zijn kracht in bescheidenheid. De teksten vinden hun oorsprong in de acceptatie van omstandigheden. Oorzaak en gevolg, actie, reactie en consequentie. Uiteindelijk komt het bij jezelf terug, en blijkt vluchten onnodig. I hit the road before they bury me wordt gezongen in Ditch, maar ook de corrigerende vingerwijzing: you smell like sin. Better The Devil wordt bezongen vanuit het perspectief van Chuck Melchin (and the silence of the backseat.)

Chuckkomt uit het Noord Oosten van de Verenigde Staten. Het merengebied. Het gebied waar de auto-industrie zijn hoogtij dagen heeft gekend, en waar folkmuziek tot een wedergeboorte kwam, en nog steeds leeft. Hij is de centrale man van dit samengeraapte collectief. Hij verzorgt de zang, en schreef de muziek. Zijn samenwerking met Bow Thayer en Steve Mayone kwam tot uitwerking in de landschappelijk gelegen Mountain Top Studio te Vermont, eigendom van Thayer, en resulteerde in dit tweede album. Chuck Melchin heeft de eigenschap om een louterende sfeer te creëren. Hij weet zijn grimmige teksten te duwen binnen de kaders van de melodielijnen. “Haunting”: zeggen ze dan in Amerika. Muzieklijnen die zich aan je opdringen, en vervolgens blijven hangen. Liedjes over korte dagen, lange nachten. Beter dan de duivel zou niet het streven moeten zijn. De muziek doet echter wel een poging in die richting, want het gaat over hoop, wanhoop en vergeving. Uitgevoerd door veteranen van de Americana scene van New England. Jess Fox speelt bijvoorbeeld met zijn viool in Numb een bescheiden hoofdrol, maar de muzikanten doen niet voor elkaar onder en zijn allen uiterst bekwaam. De mandoline bespeelt door iemand als Aaron Goff  is niets anders dan een lust voor het oor. Muziek voor liefhebbers die een zijsprongetje durven maken binnen het giantische aanbod. 

Rein van den Berg
The Bean Pickers Union
Better the Devil