Bart de Win: Easy to See

 
 

De titel had wat mij betreft net zo goed Free and Easy kunnen zijn, want zo ontspannen oogt Bart de Win op de hoes van zijn nieuwste plaat. De mooie foto, gesitueerd te Arizona, werd geschoten tijdens hun reis van Grand Canyon naar Austin voor opnames bij hun Texaanse vriend Walt Wilkins. De opening van Next Time bouwt meteen een verwachtingspatroon op. Het doet mij denken aan de sound van Move with Me. Het eerste nummer van Tim Buckley’s Greetings from L.A. Een tijd waarin opnametechnieken prehistorisch waren vergeleken met nu. De overeenkomst met deze “Barrel house blues song” is wel dat er echte instrumenten gebruikt worden, waarbij de piano een prominente rol voor zijn rekening neemt. Vlot nummer overigens! Close the Door (Chicago Morning Blues) schroeft het tempo naar beneden, maar continueert de kwaliteit. JT Nero en Allison Russell verzorgen achtergrondvocalen. Niets mis mee! Dear Memory is een eerste absolute hoogtepunt, waarin een geweldige onliner zit; “You were sitting down on the floor, Trembling with the Riddle in your mind”. Ben benieuwd wie Bart in gedachten had bij het schrijven van dit nummer. Mohammed Ali?. These are the Times bevat een reggae beat. Voor mijn oren een zwak nummer, eentje waar ik geen chocolade van kan maken. Gelukkig uitzonderlijk op Easy to See. Bart de Win herpakt zich op Stepping Through, wat je mag beschouwen als een eerbetoon aan zijn vrouw, de lieftallige Arianne. Dat zij een prominente rol neemt in zijn leven mag ook blijken uit de titelsong. Zij schreven het nummer samen, en verdelen harmonieus de zang. You Really See Me doet me denken aan de pianobarmuziek waarmee Ben Sidran in de jaren zeventig erg populair was. (Althans, ik was bijzonder verzot van zijn stijl indertijd) Bart de Win heeft met Easy to See een gebalanceerde plaat gemaakt. Eentje die in de eerste plaats voegt met hem. Man out of Me verraadt verder ontboezemingen, en is voorzien van pittige achtergrondzang. De mooiste nummers hebben ze overigens bewaard voor het laatst. Beide zijn niets anders dan meesterlijk te noemen. De één na laatste, Gone, is een serieus liedje met een bescheiden jazzy Touch, waarbij de saxophone van Gilad Atzmon extra benadrukt mag worden. Riversong is de afsluiter. Melancholisch van aard, bijna een crooner. De metafoor ligt weliswaar voor de hand, maar zoals zo vaak; de eenvoudigste zijn vaak het mooist. Het gemakkelijk doen laten lijken is de kunst, alsof het je aan komt waaien. Niet zoeken, maar je simpelweg laten overrompelen Ik heb me wel eens laten vertellen dat alle liedjes al bestaan. (maar buiten bereik van het menselijk oor blijven) Het zou slechts een kwestie van gunnen zijn. Binnen die context zou je kunnen stellen dat hem toegestaan is een aantal knappe songs te vangen. Nu alleen nog wat commerciële erkenning als beloning. Binnenkort valt Bart live te aanschouwen met Awna Teixeira. (Po’ Girl) Zij wordt door hem muzikaal ondersteund bij de promotie van haar debuut album. Gaat dat zien, gaat het horen!

Rein van den Berg
Bart de Win
Easy to See