Amanda Pearcy

For what are we without hope in our hearts?

Het is niet altijd even eerlijk verdeeld. De één krijgt soms meer voor de kiezen dan de ander. De levensweg die de Texaanse Amanda Pearcy heeft moeten afleggen is geen gemakkelijke geweest. Boeken vol had ze erover kunnen schrijven, in plaats daarvan werden het liedjes. Het resulteerde onder meer in de voortreffelijke cd "Royal Street", een pareltje dat in eigen beheer is uitgebracht en dat dit jaar meer dan terecht 3 maanden achter elkaar de top 2 van de Euro Americana Chart bewoonde waarbij de plaat in maar zelfs de fiere lijstaanvoerder was. De breekbaarheid van geluk hoor je terug in haar muziek: “Content with an ordinary life…" Maar het leven van Amanda Pearcy is helaas nog niet in rustiger vaarwater gekomen. Toch laat ze de moed niet zakken en houdt ze hoop. Hoe moeilijk dat soms ook is. Het is zoals Bruce Springsteen het zegt: "For what are we without hope in our hearts..."

Amanda, het uitbrengen van Royal Street is niet eenvoudig gebleken aangezien je er sinds 2010 mee bezig bent geweest. Wat kun je over dat proces vertellen?

"Nou, bij het begin van het project hebben we de bas, drums en slaggitaar op één dag opgenomen en we hebben mijn vocalen amper een paar dagen later opgenomen maar ik betaalde alles uit eigen zak. Ik werkte destijds op contractbasis en als mijn opdrachten zouden stoppen dat zou mijn inkomen ook stoppen. Het toevoegen en opnemen van de overige instrumenten gebeurde daarom beetje bij beetje, op momenten dat ik het financieel een beetje kon hebben. In die periode ben ik ook getrouwd en mijn toenmalige echtgenoot was ook aan zijn nieuwe plaat aan het werken. Het was zijn tweede release maar de eerste waar hij het materiaal zelf voor had geschreven en aangezien er meer tijd zat tussen zijn debuut en zijn tweede cd dan bij mij het geval was hebben we meer de focus op zijn plaat gelegd en alles wat daarmee samenhing zoals het maken van een nieuwe website. Er waren ook een aantal tegenslagen voor mij met betrekking tot zaken die speelden in mijn familie. Dus alles had zo'n beetje voorrang ten opzichte van het tot stand brengen van Royal Street. Uiteindelijk bereikte ik het punt waarop ik besefte dat dit fraai kunstwerkje het levenslicht zou moeten gaan zien. Maar op dat moment had ik geen geld om het project tot een goed einde te brengen en ben ik die fan fondswervingscampagne begonnen. De energie die daarbij vrij kwam heeft me geholpen om de cd af te maken en daarmee bedoel ik het toevoegen van de achtergrondvocalen, het mixen en de mastering, het hoesontwerp, het persen van de cd's en de verzending daarvan.

Wat de naam is van mijn ex-man die tevens muzikant is? Hahaha... koop mijn cd maar en je kunt de naam lezen hahaha!"

Je eerste cd "Waitin On Sunday" als ook "Royal Street" is geproduceerd door Tim Lorsch die ook muzikaal gezien fraaie bijdragen levert op viool en cello. Wat kun je over die samenwerking met hem vertellen?

"Ik heb Tim Lorsch het voor het eerst gehoord op Sam Baker's cd, "Pretty World". Ik hield van zijn manier van spelen en wilde graag dat hij op mijn cd zou spelen maar ik wist niet hoe ik met hem in contact zou moeten treden. Hij was op een gegeven moment aanwezig tijdens het wekelijkse maandagavondoptreden van een vriend van mij, Chris Cage. Tim en Sam hadden, eerder die avond, iets verderop in de straat opgetreden. Chris had ze, samen mijn met toenmalige echtgenoot, uitgenodigd om mee te spelen. Ik was die avond thuis maar toen mijn man mij later erover vertelde had ik meteen spijt dat ik er niet bij was geweest. Ik heb daarna Tim een e-mail gestuurd en heb me voorgesteld. In eerste instantie zou hij eigenlijk alleen meespelen op mijn cd maar ik was niet gelukkig met mijn producer uit Austin en vroeg Tim of hij het in zijn plaats zou willen doen. "Ik had al het gevoel dat je me dat wilde vragen", zei hij. De rest is geschiedenis. Onze samenwerking is echt goed en ik heb nu voor "Royal Street" veel meer ideeën naar voren gebracht dan voor mijn eerste cd. Zoveel ideeën zelfs dat Tim af en toe zegt dat ik mijn naam als "co-producer" op de cd had moeten laten zetten. Hij is briljant en ongelooflijk getalenteerd. Ik ben echt bevoorrecht dat ik met hem heb gewerkt en ik ben er trots op om hem mijn vriend te mogen noemen."

Je bent in jouw leven vaak geconfronteerd geweest met verlies. Zo staat in je biografie te lezen dat je de vader van je kind hebt verloren aan de dood en heb je onder meer een zware periode gekend met een andere partner, die heroïne verslaafd is geweest. "Sad memories, like ivy vines / they don't easily unbind" zing je in het prachtige "Unbind". Hoe ga je om met herinneringen die niet loslaten en hoe in hoeverre pas je die in je muziek in?

"Dank je voor het compliment Ed. Meer recent heb ik, denk ik, een relatief ongewone hoeveelheid uiterst stressvolle situaties voor de kiezen gekregen. Het zijn zoveel verdrietige zaken en in zoveel gradaties dat ik me schaam om mijn hele verhaal in mijn biografie te vermelden. Misschien dat ik het ooit zal doen. Maar inderdaad, ik denk dat het verwerken van verdrietige herinneringen in liedjes een manier van mij is om die te verwerken. Het is niet echt een keuze. Het kan namelijk een helende werking hebben om die gevoelens te laten herbeleven in muziek. Maar als de manier waarop ik liedjes schrijf hetzelfde blijft dan lijkt het er op dat sommige herinneringen niet worden "bezocht" voordat er tijd overheen is gegaan en die gevoelens iets meer van me afstaan. Sommige recente treurige "herinneringen" hebben me een paar nieuwe liedjes opgeleverd die ik hoop met jullie te delen als ik kom optreden in Nederland. Daarnaast hoop ik dat ik een nieuwe cd kan opnemen met Tim zodat ze ook kunnen worden opgenomen. Maar ik denk dat andere recente dingen die zijn gebeurd verder van me af moeten staan voordat delen of zelfs maar nuances daarvan zullen opduiken in mijn liedjes."

"Songs of undeniable intensity sung with a fragile, “country-noir” voice" schreef ik in mijn review over "Royal Street". Zoek jij die "country-noir" kant bewust op of is dat iets dat vanzelfsprekend voor je is?

 

"Ik hou van de manier waarop je dat hebt omschreven. Het is een passage die ik altijd zal blijven koesteren. Om een antwoord op je vraag te geven: Het is zoals Poppye zegt, "Ik ben wat ik ben." Ik streef niets na. Toen ik de cd aan het opnemen wist ik min of meer dat ik geen geld zou hebben om hem uit te brengen en dat het persen van een aantal cd's het hoogst haalbare was. Ik ben dus de studio ingegaan zonder dat ik daar commerciële bijbedoelingen bij had. Ik zing gewoon mijn liedjes zoals ik ze voel. En aangezien een opname slechts een momentopname is klinken de liedjes tijdens live optredens ook vaak anders. Ik hou er niet van om na te denken over hoe ik zing. Ik ben nu eenmaal geen geschoolde zangeres en als ik hierover ga nadenken of als ik ga proberen om een bepaald geluid te creëren dan weet ik zeker dat dit een averechts effect zal hebben. Dat donker randje in mijn zingen dat ik schijnbaar heb is dus iets dat vanzelfsprekend is. Er is ook geen andere manier voor mij."

Tijdens je optredens speel je af en toe "Across the Border" van Bruce Springsteen. Dat nummer is voor mij één van de belangrijkste liedjes ooit. Zelden is hoop zo mooi gevangen als hier. Waarom heb jij gekozen voor dit specifieke nummer en heeft het een speciale betekenis voor je?

"Ik ben het met je eens, ik ken geen enkel ander nummer waarin de boodschap van hoop op een dergelijke manier wordt gebracht. Ik heb het liedje het eerst gehoord op dat album dat Emmylou Harris en Linda Ronstadt samen hebben gemaakt: "Western Wall, The Tuscon Sessions". Ik hou erg van de beeldspraak van dit nummer en dat hij The Brazos noemt, de langste rivier van Texas, is natuurlijk ook niet verkeerd! De rivier werd door de Spaanse ontdekkingsreizigers "Rio De Los Brazos De Dios" genoemd dat in het Engels "The River Of The Arms Of God" betekent. Maar echt zeg, die teksten... Vooral waar hij zegt: "But where are we without hope in our hearts..." Nou ja, dat zegt het allemaal wel een beetje voor mij. Een familielid van mij, waar ik vreselijk veel van hou, zit momenteel in de gevangenis. Hetgeen ik steeds maar weer tegen hem zeg is om te bidden voor hoop en vertrouwen. Ik zeg hem, maar tegelijk ook tegen mezelf, om niet de hoop te verliezen. Over hopen gesproken: ik hoop dat mijn versie van dit nummer je niet zal teleurstellen."

Een ander hoogtepunt op het album "Royal Street" is "Forgiven". "What makes us women /
What makes us men / Is it what we do with knowin' / We'll be forgiven in the end". Geloof jij, als je kijkt naar hetgeen je allemaal is overkomen, in redding en vergeving?

"Ja, ik geloof in redding en vergeving maar om op een punt te komen om te kunnen vergeven is niet eenvoudig. Voor mij is het een wankel evenwicht. Soms heb ik het gevoel dat ik iets heb vergeven en dat ik rust heb gevonden terwijl het andere moment ik weer aan het worstelen ben om vast te stellen waarom iets is gebeurd en vergeet ik dat de sereniteit in de overgave, ten opzichte van de vergeving, ligt opgesloten. Maar één van de dingen waaraan ik dacht toen ik dit nummer schreef was om op het moment het juiste te doen in plaats van te reageren, wetende dat je daar uiteindelijk vergeving voor kunt krijgen of vinden. Ik heb nooit Katholicisme gepraktiseerd maar ik ben er op gewezen dat dit nummer een religieuze ondertoon heeft."

Wat is op het moment het moeilijkste voor een muzikante zoals jij bent?

"Nou ja, buiten de genereuze hulp van een paar vrienden met betrekking tot optredens in Nederland doe ik alles zelf: ik ben mijn eigen agent, mijn eigen tour manager en ga zo maar door. Zoals ik al eerder aangaf ga ik door een moeilijke periode. Mijn meest recente huwelijk is vier maanden geleden geëindigd. Het heeft mijn hart gebroken omdat het niet iets was wat ik wilde. Omdat ik niet wilde dat het zou eindigen... Mijn zeer geliefd familielid die in hechtenis zit, is zojuist overgeplaatst naar de gevangenis van Huntsville. Het is de oudste gevangenis van Texas waar ook gevangenen zitten die zitten te wachten op de doodstraf. Godzijdank is de tijd die hij moet zitten "kort": zoals het nu uitziet komt hij misschien februari 2015 vrij maar we hopen dat hij met kerst 2014 uit de gevangenis is. Waarschijnlijk maakt hij daar twee keer de kerst mee. Iedere dag dat hij daar moet verblijven ben ik bang dat zijn wilskracht breekt. Ikzelf heb geen huis meer en heb de laatste tijd verbleven in woningen van andere mensen terwijl ik op hun huisdieren paste als zij voor een tijd de stad uit waren. Daarbij mis ik mijn eigen huisdieren die ikzelf achter heb moeten laten. Dus om de zoveel dagen of weken neem ik de auto en verblijf weer ergens anders. Mijn auto... Met bijna 200.000 kilometer op de teller heb ik de koppeling moeten laten vervangen en dat grapje kostte me $ 1.000. Al die dingen zorgen ervoor dat het moeilijk is om de focus te leggen. Daarnaast is er zoveel geweldige muziek om naar toe te gaan en te steunen hier in Austin. Veel van die muzikanten zijn vrienden van mij. Dus met het "herkauwen" van hetgeen ik heb verloren, het voortdurend ergens anders moeten verblijven en de afleiding die de stad me iedere avond biedt in de vorm van een ongelooflijk muziekaanbod maakt het me moeilijk om mij te richten op de zakelijke kant van het bestaan van een muzikant. Ik had verwacht dat het schrijven van nieuwe nummers hier ook onder zou gaan lijden omdat ik nu eenmaal geen plek heb waar ik tot rust kan komen maar het is me gelukt om een aantal liedjes te schrijven en daar ben ik erg tevreden over. Ik zou graag vaker willen schrijven maar ik ben dankbaar dat deze liedjes in ieder geval het levenslicht hebben gezien te midden van de turbulente fase waarin ik u verkeer. Het is niet dat ik geen plek voor mezelf wil hebben maar de keren dat ik probeerde werk te krijgen wilde ze me niet in dienst nemen mede omdat ik wil gaan toeren voor het grootste deel van november en voor een gedeelte van april volgend jaar. Ik heb een baan en inkomen nodig om huur te betalen. Als ik een baan aanneem dan kan ik niet gaan toeren. Dus het is of de wereld intrekken en mijn muziek spelen of gaan werken zodat ik iedere dag naar mijn eigen huis kan gaan. Vandaag de dag kies ik voor de muziek..."

 

Ed Muitjens