The Black Sorrows: Endless Sleep XL

 
 

Vele jaren geleden, 1992 volgens het hoesje, verscheen Better Times van de Australische band The Black Sorrows. Ik kocht die cd indertijd op aanraden, en was verrast dat ik zoveel genoot van hun muziek, aangezien de stijl afweek van mijn gebruikelijke voorkeur. Het spelplezier en de liedjes waren ruim voldoende. Ik heb Better Times toen regelmatig beluisterd, maar uiteindelijk werd hij alfabetisch gesorteerd en kwam, bij mijn weten, niet meer uit de kast. Tot vandaag!

Joe Camilleri bleek het enige bandlid te zijn dat anno 2015 nog van de partij is, een incidentele gastbijdrage daargelaten. Deze frontman had vliegangst gekregen, waardoor The Black Sorrows verdween van de Europese radar. Ondanks hun succes in de beginperiode van hun carrière besloot men zich tot Australië te beperken. Daar bleef men behoorlijk aan de weg timmeren, en verschenen met regelmaat platen. Endless Sleep is een tweeluik; het album bestaat uit twee cd’s.

Enerzijds tref je een overzicht aan - de bonus cd - van wat de band zoal heeft uitgespookt in de afgelopen jaren. Ze hebben een gevarieerde bundel liedjes uit hun achterliggende repertoire bij elkaar geveegd. Ze laten daarmee in één klap horen dat ze in de eerste plaats fantastische muzikanten zijn, want ze beheersen uiteenlopen genres. Die lui kunnen werkelijk alles spelen, lijkt het - en overtuigen als vanouds. Anderzijds hebben ze een schijf gevuld met de meest uiteenlopende covers die je maar kan bedenken. Liedjes van J.J. Cale, Warren Zevon, Curtis “Skip” James, John Coltrane, Gil Scott-Heron, Eddie Hinton, Lou Reed (Dirty Boulevard), Willie Deville, Mississippi Fred McDowell, etc. Probeer daar maar eens een fatsoenlijk geheel van te bakken. En verdoemd, ze doen het. Ze voeren de nummers uitermate verdienstelijk uit, en leggen daarbij een ontzagwekkend inlevingsvermogen aan de dag. Ze weten een brug te slaan tussen jazz, blues, pop en een portie funk, zonder dat je twijfelt aan de oprechtheid van deze lui. The Black Sorrows streven niet naar de ultieme interpretatie. Ze spelen volstrekt pretentieloos. Hun versies zijn voortgekomen uit respect voor mensen die van invloed waren op hun gevoel voor muziek. De echte eer schuiven ze door naar de oorspronkelijke makers. Wat allerminst een reden is om Endless Sleep terzijde te laten, want deze band is nog minstens zo interessant als 25 jaar geleden.

Rein van den Berg
The Black Sorrows
Endless Sleep XL
Label: 
Rootsy.nu